2. Langabezian daudenei, egungo politikak enplegua suntsitzen dutelako eta enplegu bat topatzeko aukerarik gabe uzten dutelako; are eta gutxiago enplegu duina. Nahiz eta emakumezko geroz eta gehiago lana “soberan” izan.

3. Gazteoi, %47,6ko langabeziako tasa dutenak. Inoiz egokien prestaturik dagoen belaunaldia beharturik dago miseriazko enpleguaren bila lehiatzeko edota atzerriratzeko.

Ezinbestekoa da beldurra galtzea eta denok elkarrekin oihukatzea indarrik galdu ez duten betiko sloganak: justizia, lana, duintasuna eta demokrazia

4. Erretiroan dagoen jendeari, haiek nozitzen dute eta gobernuek erabaki izana  Bankari diru publikoa emateko euren pentsioak murriztu behar direla.

5. Dendari txikiei ere, zuek ondo bai dakizute joko maltzur honetan galtzaile zaretela, denda handiak txikia jaten baitu. Gainera, zuen lanbideak ez du etorkizunik jendeak erosteko ahalmenik ez badu.

6. Orain arte geneukana lortzea zenbat kostatu den jakitun diren gurasoei. Orain dena botatzen ari dira. Gurasook oldartu behar dugu ez badugu nahi bidegabeko gizartea utzi gure seme-alabei.

7. Sektore publikoa nahiz pribatuan enplegua duen pertsona orori eta soldata eta lan baldintzatan erasotzen zaionari. Bereziki prekarietatean dagoen jendeari. Doako eta unibertsalak diren zerbitzu publikoetarako eskubidea denona da, gobernuek kolokan jartzen badute ere. Eta guztioi, jakin dezagun enplegu duina izatea ez dela pribilegioa, eskubidea baizik.

8. Hainbeste gezurrekin nazkaturik dauden ordezkari politikoei, beren lana asko behar dugu eta. Zintzotasunatik bere alderdiei eta legebiltzarretara eraman ditzaten kalearen nahia. Kalearen nahia da eremu demokratikoaren adierazpidea. Politikari hauek uko egiten diote hiritarrak esplotatzeari eta politika ulertzen dute besteon zerbitzuan denontzako bizitza duina izateko.

9. Orohar elkartasuna eta zuzentasuna hitzek zerbait esan, bihotzera iritsi eta hunkitzen direnei. Pobrezia gure inguruan egunero hazi eta horrela ezin dela duin bizi pentsatzen dutenei.

10. Behar dugun aldaketaren itxaropena galdu ez dutenei eta gizartearen aginte mobilizatuaren alde borrokatzen direnei, gauzak alda daitezen. Ustelkeriarekin nazkaturik daudenei, injustiziak ezartzen dituzten alderdi berberak kutsaturik baitaude eta. Birsortze politiko eta demokratikoa beharrezkoa dela sinesten dutenoi.

Guzti guztioi, greba orokorrak suposatzen duen ariketa demokratikoan parte hartzea eskatzen dizuegu, baita ere egun horretarako deitu diren mobilizazioetan. Ezinbestekoa da beldurra galtzea eta denok elkarrekin oihukatzea indarrik galdu ez duten betiko sloganak:  
justizia, lana, duintasuna eta demokrazia.

Errealitate honen aurrean ELAn enplegu duin eta kalitatezkoaren aldekoa porposamenak baditugu:

1. Aurrekontu- eta zerga-politikei dagokienez erabateko aldaketa egin behar da.

2. Arlo publikoa garatu behar da, batik bat Ongizate Estatuarekin zerikusia duten zerbitzuak. Hego Euskal Herrian gastu publikoa gizarte-babesari dagokionez (BPGaren %24,5) batez besteko tasa europarra (% 29,4) baino askoz txikiagoa da, eta honek gizarte-babesaren eta enpleguaren maila jaitsi arazten du. Enplegu publiko maila gehitu behar da hainbat arlotan: osasuna, hezkuntza, gizarte-zerbitzuak, garraioa, etab. Gizarte-babesa hobetzeak kalitatezko enplegu gehiago izateko aukera ematen du.

3. Lanaldi murrizketa, soldata jaitsierarik gabe. Langabeziaren gorakadaren ondorioz produktibitatea asko hazi da, eta honen fruitua enpresen etekinetan metatzen da. Hots, aberastasunaren banaketan lan- errenten zatia gero eta txikiagoa da, enpresarioen eta kapitalaren errenten mesedetan. Lanaldia 35 ordura jaistea, soldata murrizketarik gabe, enplegua sortzeko politika bat da, eta erabat egingarria da aberastasunaren banaketa justuagoa izatea onartuz gero.

4. KPIz gaindiko soldata igoerak eta gizarte- babeseko maila duinak.

5. Gutxieneko soldata duina eta gehienezko errenta ezartzea. Gutxieneko soldata lan- eta bizi-baldintza duinak bermatzeko tresna izan beharko litzateke. Haatik, espainiar estatuan finkatutako zenbatekoa (hileko 645,3 euro, edota 748,3, aparteko pagen zati proportzionala aintzat hartuz gero) oso eskasa da, inondik ere. Gainera, Frantzia, Herbehereak, Irlanda edo Belgikako 1.400 euroak baino askoz apalagoa da, eta zer esanik ez, Luxemburgoko 1.800 euroak baino. Beharrezkoa litzateke ere gehienezko diru-sarrera baimendu bat finkatzea, aberastasuna esku gutxitan pila ez dadin. Auzi honek justiziarekin, demokraziarekin eta Lurrari izan beharreko errespetuarekin du zerikusia (mugak ezarri behar zaizkio planeta mugatu honek jasaten duen harrapaketari).

6. Finantza-erakundeen jarduna erabat aldatzea. Aurrezki-Kutxen bankarizazioan atzera egin behar da (Kutxabank, CAN). Halaber, finantza-sistemaren jardunbideari beste norabide bat eman behar zaio, familientzako eta enpresentzako kreditua eman dezan, espekulazioa alde batera utzita eta zerga-ebasioarekin zerikusia duten aktibitateak debekatuz (paradisu fiskalak). Euskal enpresa askoren arazoa kreditu gabezia da; hau mehatxua bihurtu da baita enpresa sendoentzat ere, etorkizuna duten produktuak izan arren. Egungo finantza- sistemak ez ditu dauden beharrizanak asetzen, baztertu beharrekoak diren jarduera espekulatiboen ondorioz.

7. Industri-politika. Finantziazioa bermatu behar da (inbertsioetarako, I+G+Brako edota zirkulanterako), proiektua eta etorkizuneko produktua duten enpresentzat. Bestalde, Eusko Jaurlaritzak eta Nafar gobernuak sektore estrategikoak definitu beharko lituzkete, eta horrekin batera, hauek bultzatzeko plan konkretuak. Produktu osagarriak eskaintzen dituzten enpresen artean sinergiak bultzatzeko proiektu eta planak ezinbestekoak dira.

8. Enplegu berdea sustatzea.

9. Azken urteetan erabaki diren pentsio erreformak indargabetzea.

10. Enplegu-Zerbitzu Publiko sendoa eta kalitatezko formazio eredu bat garatzea, HEHko beharrizan errealak asetzeko.

Xabier Anzak hitzaldian erabiliko dituen diapositibak.

Joseba Azkarraga Etxagibelena hemen.

Arropa bustia eseki zuen, arropa zikina garbigailuan sartu, alkandora bat lixatu eta botoi bat josi zuen, jostailuak jaso zituen, telefonoa kargatzen ipini eta telefono gida jaso zuen. Landareak ureztatu zituen, zakar poltsa lotu eta toalla bat eseki zuen. Aharrausi egin, nagiak atera eta logelara abiatu zen.

Momentu batez gelditu egin zen andereñoari ohartxo bat idazteko, txangorako dirua kontatu zuen eta aulki azpian zegoen liburua hartu zuen. Lagun batentzako zorion txartela sinatu zuen, gutun azalean bere helbidea idatzi eta medikuarentzat errezetak hartu zituen, bere poltsaren ondoan utziz, ahaztu ez zitzan. Etxea astean behin garbitzen duen etxeko langilearentzat ohartxo bat idatzi eta ordaintzeko dirua prestatu zuen.

Amak, ondoren, aurpegia garbitu, ximurren kontrako krema eman eta hortzak eta azazkalak garbitu zituen. Aitak oihu egin zuen “ez zindoazen ohera?” “Bai, horretan nabil”, erantzun zion berak.

Txakurraren ontzian ur pixka bat jarri eta katua balkoira atera zuen, atea giltzarekin itxi zuen eta sarrerako argia itzali.

Alabei eta semeari begiratu bat eman zien, argiak eta telebista itzali zizkien, kamiseta bat jaso zuen, galtzerdiak arropa zikinen saskira bota zituen eta oraindik etxeko lanak egiten ari zen alabarekin hitz egin zuen lagun batekin, parkean, izan zuen eztabaidaz. Bere logelan jada, iratzargailua jarri zuen, hurrengo eguneko arropa prestatu  eta zapatak nolabait txukundu zituen. Hiru gauza gehitu zizkion premiazko gauzen zerrendako beste seiei eta helburu propioak lortzen irudikatu zuen bere burua.

Momentu horretan, aitak telebista itzali eta esan zuen “ohera noa”. Eta hortzak garbitu eta pijama jarri ondoren ohean zegoen.

Greba egunarekin iritzi publikoan bestelako proposamenak plazaratzeko aukera zabaltzen da. Denak kabitzen garen gizarte batera abiatu behar dugu. Pobrezia gora doa, eta hazkunde garaian ere ez zen jaitsi. Nik asanbladetan bi irudi erabiltzen ditut.

- Marrazki bizidunetan korrika bizian doana amildegira heldu eta korrika jarraitzen du erori gabe, arik eta behera begiratu arte. Politikariak behera begira jarri behar ditugu

- Pipiak jotako altzariak itxuraz ondo daude baina kolpetxo batekin erortzen dira bat batean. Politika pipiak janda dago.

Langile klasea eta herritarrak oro har babestuta sentitu dira politikak nolabaiteko oreka ezartzen zuenean kapitalaren indarraren aurrean. Politikak, orain, paper hori betetzeari utzi dio eta kapitalismoa den bezala azaltzen zaigu, bere gordinean. Txirritak esan zuen bezala: Errespetua gordetu zuten beldur ziraden artean.

Sindikatuak krisian daudela ere esaten da, baina nik uste hemen bi gauza nahasten dira:

- Sindikatuaren indarra: geure erakundea orain 20 urte baino askoz indartsuagoa da.

- Sindikatuaren indar harremana: kapitalaren aurrean indar harreman orain 20 urte baina askoz txikiagoa da.

Silveirak iradoki du egun bateko greba ez dela eraginkorra, luzeagoa egin behar dela. Arrazoi izan dezake, baina gero enpresetara joan behar da eta langileei galdetu egun batekoa bikoa edo hilabeteko greba egin nahi duten.

Nik balio handia ematen diot grebaren prestaketa lanari. ELA eta LABek 3.000 asanblada egin behar ditugu greba txukuna ateratzeko. Asanblada horiek prestatu egin behar dira, aurrera eraman, argudiatu, bozketa egin eta irabazi. Politizazio lan horrek izugarrizko balio dauka, grebaren arrakasta lan horren fruitua baita.

Badakit lan honek izugarrizko ahalegina exijitzen diela sindikatuko militanteei, egunero baitaude enpresa itxierak, konkurtsoak, manifestazioa, grebak, askotan mugagabeak... eta gainera, greba orokorra ateratzeak esfortzu ikaragarria eskatzen du.

2012ko azaroaren 18an, igandea, lehenengo aldiz telebista-kate nagusi bateko programa batek Espainiako sektore elektrikoaren oligopolioa eta opakutasuna salatu zituen. Hain zuzen ia 30.000 milioi eurotako zorra, argiaren erreziboan %70eko igoera eta energia berriztagarrien garapenari boikota eragin duen bost enpresetako oligopolioa.

La Sexta kateko 'Salvados' programaren ostean, Espainiako Estatuko energia sektoreari eskainita, asko izan ginen gehiagorako gogoarekin gelditu ginenak.

Energia Eredu Berri baten aldeko Plataformatik, 70tik gora erakunde eta maila pertsonalean atxikitutako 600 lagunetik gora osatua, programa arrakastatsu horretatik abiatuta dokumental bat grabatzeari ekin diogu.

'#Oligopoly2. Inperio elektrikoa guztion kontra'-n Jorge Fabra, Espainiako Sare Elektrikoko presidente ohia, eta Jorge Morales, fotovoltaikoen lotura duen enpresa baten arduraduna, elkarrizketatu ditugu; biek Jordi Évoleren programan parte-hartu zuten. Gainera sektore elektrikoaren inguruko aditu asko eta gizarte eragileetako ordezkarien hitzak ere jasotzen dira lan honetan: Javier Garcia Breva, Paco Castejón, Mario Sánchez Herrero, Cote Romero, Santiago Carcar, Ana Echenique, José Vicente Barcia, Raquel Montón...

'#Oligopoly2. Inperio elektrikoa guztion kontra' posible izan da crowdfunding www.goteo.org plataformaren bidez ia 100 lagunek egindako ekarpen kolektiboari esker. Ekimenak, bestak beste, Ecologistas en Acción, Greempeace, Som Energia, Equo, Ecooo, Amigos de la Terra, Fundación Tierra edo Intiam Ruai bezalako erakundeen babesa du.

Dokumentala 2013ko maiatzaren 16an estreinatuko da ELAk Bilbon duen egoitzan (Barrainkua kalea, 13), 19:00tatik aurrera. Dokumentala egun berean beste hainbat hiritan ere estreinatuko da: Madril, Bartzelona, Sevilla, Xerez, Cuenca, Mallorcako Palma...

Xabier Anza, ELAko prestakuntza arduraduna

Sarri izaten ditut gai honi buruzko eztabaidak militante sindikalekin; hauek hartzen dute beren gain borroka sozial, politiko eta sindikaleko eginkizunik zailena: lantokietan asanbleak deitzea; argudioak prestatzea; jendaurrean hitz egitea, norbere -ustezko- mugak gorabehera; lankideen gogoa mugiarazten saiatzea; jendea mobilizazioetara joan dadin konprometitzea... Militante horiekin eztabaida zaila da, izan ere, beren zalantza, galdera eta konbikzioak konpromisoz bustitako praxian sortzen baitira. Hartueman honek ikusarazi dizkidan ondorioak azalduko ditut, bada.

Nire iritzian, greba orokor bat aurrera ateratzen saiatzen direnek badakite errealitatea ez dela bapatean aldatzen; badakite gaitza dela egun bakarreko borrokaren poderioz gobernu bati atzera egin araztea. Haatik, militanteok uste dute greba egun bat berebiziko garrantzia duen unea dela borroken bilakaeran. Grebak eta erreibindikazio ekintzek nortasun kolektibo bat itxuratzen dute, “gu” bat, “haiek” bati kontrajartzen zaiona; kontrakotasun hau gabe ezin izango da beste agertokirik iritsi. Beraz, greba prozesu baten baitan ikusten dute, ez ultimatum edo hordago gisa. Eta badakite gure lorpen guztiak mobilizazioaren eta grebaren emaitza izan direla.

ELAko eta LABeko militanteak, gainerako sindikatu eta mugimendu sozialetakoekin batera, 3.000tik gora asanblea egitekotan dira, lankide eta herritarren borondatea mugitzeko asmoz

Greba orokorrarekin konprometituta daudenek ez dute epe laburreko kostu-etekinen kalkulurik egiten. Noski, greba egun bat garesti gerta liteke soldata miserable bat duenarentzat; litekeena da iriztea greba deitzeko motiboak ez didala niri zuzenean eragiten. Grebalariaren kalkuluak, ordea, ez du zerikusirik horrekin: bere ustez, inor ez da ondo biziko jende asko eta asko txirotuta dagoenean. Horregatik, greba orokorra egiten dutenek politikan parte hartzeko eskubidea aldarrikatzen dute, eta uste dute zilegi zaiela, beste edozein ustezko adituri bezala, gizarteari komeni zaiona erabakitzea. Gainera, gizartearentzako irudikatzen duten alternatiban guztientzako lekua dago... Greba orokorrarekin grebalariek politika beren esku hartzen dute, ozen eta argi esateko “besteek” diotena egia bada -hots, “ez dagoela alternatibarik”-, ez daukatela zentzurik gobernu aldaketek, alderdiek, ezta demokraziak ere.

Greba orokorra egitea erabakitzen dutenak ez daude beren buruari begira. Mendez mende beste jende batekiko elkartasunak piztu izan ditu grebak, nazioen barnean zein mugaz gaindi. Greba orokorrarekin lagundu egiten ditugu beren duintasunaren alde borrokan dauden guztiak. Greba egiten duenak badaki zer den goizero barrikadan egotearen beldurra, zalantza, nekea... Greba orokorrarekin, horrenbestez, mezu indartsu bat ematen da: “zuek, egunero borrokatzen zaretenok, arrazoia daukazue, eta gizarte honetako kiderik hoberenak zarete”. Greba orokorrak horrela aurre egin nahi dio ugazabak erabaki ditzakeen zigorrek eragindako beldurrari. Greba orokorrean isilarazi dituztenek, lan munduan beldurrez bizi direnek protesta egin dezakete pairatzen duten menpekotasuna, dependentzia eta esplotazioa salatzeko. Halaber, greba egunez enplegua dutenek deiadar egiten dute enpresetan bakerik ez dela izango guztiek lana izan arte, euren eta etxekoen bizimodua bermatu arte.

Greba orokorrerako konpromisoa hartzen dutenek klase xeheen egoera bizitza sozialaren erdigunean kokatzen dute

Greba orokorrerako konpromisoa hartzen dutenek klase xeheen egoera bizitza sozialaren erdigunean kokatzen dute. Egun batez bereganatu egiten dute komunikabideek gizartearen agenda baldintzatzeko duten boterea, eta deiadar egiten dute: errealitaterik larrienei lehentasuna eman behar zaie; gizarteko debatearen erdi-erdian guztientzako enplegu duina egon behar da, ez bankuen arazoak. Greba orokorrarekin orain eta hemen bideragarri diren alternatibak aldarrikatzen dira, gizarte zuzenagoa eta lan duinagoa lortu eta aberastasuna hobeto banatzeko.

Greba orokorraren alde eginez, alde batera “gu” gaude, eta bestera “haiek”, egoera honen arduradunak. Honela gogora arazten dugu gertatzen zaiguna ez dela halabeharra. Gauzak bestelakoak izan daitezkeela, eta izan behar direla.

Greba orokorra, bestalde, garaiotan desobedientzia ariketa bat da. Gaur greba egitea ez da borroka tresna konbentzionala, mendebaldeko legeetan babestuta egon arren ez baita benetako askatasuna, langile-klasearen zatirik handiena mehatxupean dagoenean: langabezia, prekarietatea, kaleratzeak...

Datorren maiatzaren 30ean, milaka langilek agintari eta patroiei gogora araziko diete mundua geuk egiten dugula

Greba orokorra egiten dutenek kontzientziazioari dagokionez urrats erabakigarria egiten dute. Greba deitzea, arestian esan dudanez, hainbat lan hartzea da: prestakuntza eta argudioak eman, mobilizatu, jendea erakarri. ELAko eta LABeko militanteak, gainerako sindikatu eta mugimendu sozialetakoekin batera, 3.000tik gora asanblea egitekotan dira, lankide eta herritarren borondatea mugitzeko asmoz. Ez dago hau baino formazio politiko-sozial jarduera aberats eta handiagorik.

Amaitzeko, gogoeta bat: duela zenbait urte lehendakari batek enpresario talde hautatu baten belarriak gozatzeko bota zuen “zuek zarete herri honetako BPGaren %90a”. Datorren maiatzaren 30ean, milaka langilek agintari eta patroiei gogora araziko diete mundua geuk egiten dugula; garbitu, irakatsi, zaindu, sendatu, zerbitzatu, eraldatu, eraiki, saldu, banatu, garraiatu... Aberastasuna askoren lanetik dator, eta lan nahikoa badagoenez, enplegua ere guztientzako adina behar dugu.

Gora greba orokorra!!

Supermerkatuan ostutako janaria behar zutenei banatzea erabaki zuten SATeko kideek Supermerkatuan ostutako oinarrizko elikagaiak beharra zutenen artean banatzean sistema kapitalista ankerraren aurpegia erakutsi ziguten. Gazteak kartzelaratzea kostako zitzaiela irmoki esan eta herri harresiaren lehen harria jarri genuen Donostian. Borrokak ez duela ezertarako balio esaten digute behin eta berriz geldirik nahi gaituztenak. Gu zapaltzen jarraitzeko geldirik nahi gaituztenak. Baina gure borreroek sumiso nahi bagaituzte ez al da mugitzea zentzuzkoena? Keinu batekin hasten da dena.

Baina gure borreroek sumiso nahi bagaituzte ez al da mugitzea zentzuzkoena? Keinu batekin hasten da dena.

Diskurtso bera dute krisia aitzakiatzat hartu eta egunez egun geroz eta bizimodu miserable eta prekarioago batera kondenatzen gaituztenak. Etorkizunik gabeko gazteria garela entzuten dugu gau eta egun. Hedabideetan hala diote. gurasoek ere horixe esaten digute. Baina nola? Gure oraina prekarizatu eta geroa suntsitzen ari dira, eta onartu egin behar dugu? Estatu espainiarrarentzako zein EAJ eta UPNrentzako eskulan merkea baino ez gara. Enpresak diruz laguntzen dituzte gazteak aldi batez, soldata miserableen truke kontratatzeagatik. Hori da guretzako duten eskaintza bakarra. Gure mesedetan egiten omen dute. Baina halako neurriek enpresariak zerrien pare loditzen jarraitzea dute helburu. Argi dago agintari politikoek ez dutela aldaketarako borondate eta asmorik. Geroz eta kapitalismo basatiagoa ezartzea da euren lan orrietan duten bakarra. Gainera, EAJ eta UPNren hautuek ere Estatuaren neurri neoliberalekin hondoratzera kondenatu dute Euskal Herria. Herri gisa gure eredu propioa erabakitzeko eskumenaren alde lan egin beharrean, Estatu Espainiarraren morrontza kokatu gaituzte negozioa eta boterearen truke. Eta hori hala, herritarrak gara aldaketarako giltza. Guk egin ezean, bestelako eredu baten alde borrokatu ezean honek okerrera baino ez du egingo; Pribatizazioa areagotu, prekarietatea geroz eta sektore zabalagoetara hedatu eta soberan dutenen eta beharra dutenen arteko aldea gero eta nabarmenago handitu. Horixe da eskaintza. Hezkuntza, osasuna, etxebizitza... luxu bilakatzen ari dira, sendi eta norbere etorkizuna ere luxu bihurtuko dutelarik.

Herritarrak gara aldaketarako giltza. Guk egin ezean, bestelako eredu baten alde borrokatu ezean honek okerrera baino ez du egingo

Egoera erasokor honetan, miseriaren sinonimo izan aurrez, gure oraina eta geroaren gaineko erabakiak hartu behar ditugu. Geurea den heinean, geure esku dago zein norabide hartzea nahi dugun. Herri eta gazte gisa erabaki eta eraiki behar dugu. Exijitu ditzagun dagozkigun eskubide eta eskumenak:

Lan politika berria:

- Lan ordu gutxiago guztiok lan egin ahal izateko.

- Prekaritateari, lanaren ondoriozko gaixotasunei eta lan istripuei amaiera emango dieten kalitatezko enpleguak sortu.

- Zerbitzu publikoak sustatu enplegua sortze bidean.

- Soldatak hobetu bizi baldintza duinak izateko.

- Pertsona guztiok lan baldintza berdinak izatea: adin, arraza, genero, ezintasun, nazionalitate edota joera sexualean oinarritutako diskriminazioarekin amaituz.

- Jubilatzeko adina aurreratu, lan postua berriak sortzeko.

Eskubide sozialak:

- Laguntza sozial duinak izatea langabezi eta pobreziari aurre egiteko.

- Esparru orotan pertsona guztien eskubide sozialak bermatuko dituen sistema publikoa ezarri: etxebizitza politikan, osasunean, hezkuntzan, babes sozial, gizarte zerbitzu, kulturan eta abarretan finantzazio publikoa handituz.

- Etxebizitza eskubidea bermatu pertsona orori: horretarako, alokairuzko etxebizitzen sare publiko bat sortu eta etxe hutsen berrerabilpena lehenetsi. Alokairu pribatuak dirauen artean, ezinbestekoa da prezio muga bat jartzea alokairu horiei.

Aukera berdintasuna:

- Lan erreproduktiboaren balio soziala aitortu eta lan produktiboak bezain besteko eskubideak izan.

- Lan publiko zein pribatuaren banaketa parekidea.

- Aberastasunaren banaketa orekatua izatera bidean politika fiskala aldatzea; hala, bakoitzaren ondasun eta diru sarreren araberako zergak ordainduz eta asko duenak gutxiago duenak baino gehiago emanez.

Jendarte demokratizazioa:

- Herritarren parte hartzea sustatu eta bermatu arlo ekonomiko eta sozialean.

- Ingurumena errespetatu eta zainduko duen garapen sozioekonomikoa sustatu.

- Elikadura osasuntsu eta jasangarri bat izatera bidean, elikadura subiraultza sustatu.

Noren esku utziko dugu eraikuntza? Miseriarantz garamatzatenen esku ala gutako bakoitzaren esku?

Maiatzaren lehena igaro da eta hile amaieran sindikatu eta eragile sozialek deitutako Greba Orokorraren txanda izango da. Baina gure ahaleginak egun huts horietara soilik bideratzen baditugu, alferrik gabiltza. Maiatzaren 2an ere 1ean bezain beste dugu eraikitzeko. Borroka alferrikakoa dela diotenei, borroka alferrikakoa dela (sin)etsita bizi direnei, nahasiak daudela erakutsiko diegu. Elkarrekin antolatuz, eskuz esku borrokatuz, erabakiak determinazioz hartu eta garatuz, aldaketari ekingo diogu. Gauzak ez dira diren moduak izatez, bizi eredua eraiki egiten da. Noren esku utziko dugu eraikuntza? Miseriarantz garamatzatenen esku ala gutako bakoitzaren esku? Izan gaitezen osotasunean geure bizitzen jabe.

Mundua eraiki baitaiteke zapalkuntzaz, esplotazioz eta bortxaz. Baina mundua eraiki daiteke, ere, gogoz, motibazioz eta bokazioz.

Mundua eraiki daiteke gutxi batzuentzat, baina baita guztiontzat ere.

Mundua eraiki daiteke bulego batean bost pertsonek erabakitzen duten norabidean, baina erabaki dezakegu ere guztion artean nolako mundua nahi dugun.

Eraiki daiteke mundua mozkinak handitzeko asmoz, edo dauzkagun beharrak asetzeko asmoz.

Eraiki daiteke mundua lan ugari ikusezin eginez, edo eraiki daiteke nahi dugun mundu horretarako behar diren lan guztiak kontuan hartuz eta guztion artean banatuz.

Eraiki daiteke mundua xahutzeko infinitu mundu izango bagenitu bezala, edo mundu bakarra dugula kontuan hartuz.

Bai, gu ari gara eraikitzen bizi gaituen mundu hau. Gaitasuna daukagu nahi dugun eta beharrezko dugun mundu hori eraikitzeko. Gaur geure gaitasun hori ospatuko dugu, eta nahi dugun beste mundu hori lortzeko geure indarra ezinbestekoa dela aldarrikatuko dugu. Ahal dugulako borrokatu behar dugu. Maiatzaren lehena maiatzaren hogeita hamarrera begira.